Αφήστε τα help me vote,τα viral της lifo και του luben και μπείτε στα sites των κομμάτων να δείτε ποιος μιλάει για εφικτά και ποιος για ανέφικτα πράγματα!

tumblr_mfi5ioXVMX1qlccb8o1_1280

Αφήστε τα help me vote,τα viral της lifo και του luben και μπείτε στα site των κομμάτων να δείτε
ποιος μιλάει για εφικτά και ποιος για ανέφικτα πράγματα.
Ποιός ξέρει τι του γίνεται και σου παρουσιάζει 
10 οικονομικούς όρους και στοιχεία και ποιος δεν ξέρει
που του παν τα τέσσερα,
μιλώντας απλά-απλά και φαινομενικά όμορφα-.
Δείτε συνεντεύξεις-διακαναλικές στο youtube και ομιλίες απ την Βουλή.

Κυνικά το πρόβλημα αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα είναι α)η ανεργία και β)οι εξευτελιστικοί μισθοί
όσων εργάζονται σε συνδυασμό με την εκμετάλλευση και την τρομερή φορολογία που υφίστανται.
Ανθρωπιστικά,όταν η βάση της διασκέδασής σου είναι τα μπουζούκια και τα clubs,αν δεν καταφέρεις
να πείσεις τον λαό να στραφεί σε μια άλλη κατεύθυνση,δεν θα καταφέρεις ποτέ-τίποτα.
Και για να μην κλείσεις φασιστικά το mega,το ant1 και το skai, για να μην παραγκωνίσεις φασιστικά
τον Παντελίδη και την rnb,θέλει χρόνο,πολύ χρόνο.Ανέκαθεν το βασικό πρόβλημα ήταν ανθρωπιστικό,
αλλά για να ξεκινήσεις προσπάθεια επίλυσής του,πρέπει ξεκάθαρα να μην αντιμετωπίζεις κάποιο άλλο πρόβλημα.Συνεπώς,κυνικά,ναι,το πρόβλημα που πρέπει και ίσως μπορείς να αντιμετωπίσεις αυτή τη στιγμή
είναι η οικονομία σου.

Όλοι όσοι θέλουμε να λεγόμαστε ‘άνθρωποι’ έχουμε χρέος να ονειρευόμαστε ένα κράτος δικαίου,άλλοι σοσιαλιστικό,άλλοι κομμουνιστικό.

Κατά γενική ομολογία,όμως,όταν έχεις έναν λαό η πλειοψηφία της παιδείας του οποίου είναι ΠΑΣΟΚ
όποιου και είδους διασκέδαση κι αν προτιμά-·γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν αποτελεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια
μόνο ένα κόμμα-είναι η κακή ψυχοσύνθεση και ο κακός χαρακτήρας του μέσου νεοέλληνα-η τηλεόραση
και τα πρότυπά που προβάλλει αυτή,όταν είσαι είτε θύμα είτε συνεργός(?) ενός ιμπεριαλιστικού καθεστώτος
δεν μπορείς παρά να κάνεις,αν μπορείς να κάνεις ένα και μόνο βήμα μπροστά.

Όταν η φορολογία του κράτους τη δεδομένη στιγμή είναι στο 29% για τις επιχειρήσεις και αυτές κλείνουν
η μία μετά την άλλη γιατί προτιμούν το 10% της Βουλγαρίας,το μόνο που έχεις να κάνεις δεδομένου της
τραγικής σου κατάστασης 
και της καμμένης σου Γης,αν θέλεις όντως να έχεις ανάπτυξη και κατα συνέπεια
θέσεις εργασίας,είναι να ανταγωνιστείς τους φορολογικούς συντελεστές 
της Βουλγαρίας και της
κάθε Βουλγαρίας που θα προτιμήσει να επενδύσει 
ο εκάστοτε επιχειρηματίας αντί για σένα.
Συνεπώς αυτό που πρέπει να κάνεις,με το 
φτωχό μου μυαλό,είναι να ρήξεις τη φορολογία στο 10% με πλαφόν
στους μισθούς 
και στις εργασιακές συμβάσεις.Συνεπώς,αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να εφαρμόσεις
έναν υγιή λαϊκό καπιταλισμό.Nα συμβιβαστείς και να θυμηθείς το μέγεθος της λέξης “διπλωματία” μέχρι
να ορθοποδήσεις ξανά.

Αν δεν κάνω λάθος,μόνο 2 κόμματα τον πρεσβεύουν,εκ των οποίων το ένα δεν θα συμμετάσχει στις εκλογές
και ο Σαμαράς με τον Καρατζαφέρη δεν μπορούν να λογιστούν ως σοβαρή πολιτική επιλογή,που θα μπορούσαν
να κάνουν το άθροισμα του συνόλου,τέσσερα.

Μετά από 10-15 χρόνια που οι συνθήκες θα είναι καλύτερες,ας μιλήσουμε για αριστερά,τώρα είναι
το λιγότερο ανεύθυνο και επικίνδυνο.
Γιατί όταν το κατά πάσα πιθανότητα μελλοντικό σου κυβερνητικό κόμμα,υποστηρίζει ότι με αύξηση
στη φορολογία του πλούτου στο 40% και στο 50%,θα φέρει ανάπτυξη με πάρα πολλές νέες θέσεις εργασίας
στον μισθό των 750 euro,εγώ δεν βλέπω τίποτα περισσότερο από αφέλεια-ασχετοσύνη κι άρα ανευθυνότητα
ή τίποτα πέρα από ένα μοβ ΠΑΣΟΚ που δεν θα μπορέσει ποτέ να ξεφύγει από πάνω του ο νεοέλληνας.

Αφήστε τα help me vote,τα viral της lifo και του luben και μπείτε στα site των κομμάτων να δείτε ποιος μιλάει για εφικτά και ποιος για ανέφικτα πράγματα.
Ποιός ξέρει τι του γίνεται και παρουσιάζει 10 οικονομικούς όρους και στοιχεία και ποιος δεν ξέρει που του
παν τα τέσσερα,μιλώντας απλά-απλά και 
φαινομενικά όμορφα-.
Δείτε συνεντεύξεις-διακαναλικές στο youtube και ομιλίες απ την Βουλή.

Συμμεριστείτε τις λέξεις του Ν.Άσιμου:
“Κάθε δέσμευση είναι ολιγωρία.Άμα θες δεσμά φάε ιδεολογία.”
Γιατί κάθε πολιτική είναι καταδικασμένη στο λάθος αν κι εφόσον δεν εφαρμόζεται στη σωστή εποχή.

 

Δεν πάει στο διάολο και η ΕΡΤ;

00c640fb2d157cc232e963f9e729040e_XL

Μία εκ βαθέων εξομολόγηση του Γ. Φραντζεσκάκη, ενός υπαλλήλου με 15ετή υπηρεσία στην ΕΡΤ.

Ναι, αυτή πρέπει να είναι η πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία που κλειδώνεις ένα λουκέτο και ανοίγεις ένα κουτί.
Το κουτί της Πανδώρας.

Το διαρρήξαμε όλοι μαζί και ξαμολήσαμε επιτέλους το λύκο που κρύβαμε μέσα μας.
Ένας φίλος που εκτιμώ, γιατί είναι σκεπτικιστής, φιλοπερίεργος και βγάζει σπυράκια με τις “αυθεντίες” γράφει στο facebook:

“Πω, πω, πόσο λυπάμαι που δεν θα δουλεύω για να πληρώνω άλλη μία προσωπική υπόθεση των άλλων, όπως το να βλέπουν τηλεόραση”.

Άνθρωποι που δηλώνουν υπέρμαχοι της κοινής λογικής αυτοθυσιάζονται σε έναν αγώνα που δεν είναι δικός τους.
Ξαφνικά, όλα τα κακά της ελληνικής κοινωνίας έγιναν μια μαύρη πέτρα με το όνομα ΕΡΤ.
Τα συμπιέσαμε σε μια σεμνή, ανιμιστική τελετή και τα πετάξαμε στη θάλασσα. Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…

Η ΕΡΤ είχε πολλές αμαρτίες να πληρώσει.
Όλοι έχουμε μια γενική εικόνα για το Δημόσιο, τις κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις και το φαύλο κράτος, αλλά ο καθένας από μας γνωρίζει καλύτερα, μόνον “τα του οίκου του”.
Ο δικός μου οίκος ήταν η ΕΡΤ. Για δεκαπέντε χρόνια, από το 1998 μέχρι απόψε.

Όλα αυτά τα χρόνια έβλεπα ανεπάγγελτους να μπαινοβγαίνουν και να στρογγυλοκάθονται σε καρέκλες με ταμπελάκια που έγραφαν “ειδικός σύμβουλος προέδρου”, “σύμβουλος επικοινωνίας”, “προσωπικό ειδικών θέσεων”.
Να παίρνουν τα τριπλάσια από μένα και να εμφανίζονται κάθε πρώτη και δεκαπέντε στην ουρά του λογιστηρίου, για τις πληρωμές.
Κάποτε οι πληρωμές έγιναν ηλεκτρονικές και ανάσαναν τα πάρκινγκ του ραδιομεγάρου που βαρυγκομούσαν δυο φορές το μήνα.

Το πιο σύντομο ανέκδοτο της εταιρείας ήταν μία λέξη: “Γενικός”.
Απίθανοι τύποι, γενικώς άσχετοι με οτιδήποτε έχει να κάνει με την τηλεόραση (εκτός ίσως από το τηλεκοντρόλ – τον καλύτερο φίλο του τεμπέλη) αναλάμβαναν βαριά καθήκοντα σε βραχύβιες αποστολές που κρατούσαν, το πολύ, ένα – δυο χρόνια.
Μετά, τσέπωναν την αποζημίωσή τους (γιατί είχαν φροντίσει να υπογράψουν πολυετή συμβόλαια με ρήτρες) και τους αντικαθιστούσε ο νέος “Γενικός”.
Ο νέος “Πρόεδρος”. Ο νέος “Προϊστάμενος”.

Την ίδια στιγμή, υπάλληλοι με προσόντα και φιλότιμο παραγκωνίζονταν σε σημείο που, μοιραία, έχαναν κάθε διάθεση δημιουργίας.
Και η τηλεόραση χρειάζεται δημιουργική ένταση.
Ακόμα κι αν είσαι αυτός που κουβαλάει τις μπαλαντέζες.

Το ξεστόμισα κι εγώ πολλές φορές: “Αυτό το μπουρδέλο πρέπει να κλείσει”.
Το όνειρό μου για δημιουργία ξεθύμανε γρήγορα, όταν, ύστερα από ένα βραβευμένο ντοκιμαντέρ που έπαιζε κάθε χρόνο σε επανάληψη, από το ’99 μέχρι φέτος, ανταμείφθηκα με σιωπηρές απορρίψεις σε όλες τις επόμενες προτάσεις.
Οι “συνάδελφοί μου” δεν είχαν ούτε την τσίπα να μου στείλουν μια αρνητική απάντηση – όπως επιβάλλει ο νόμος και το πρωτόκολλο…

Όμως, ο θυμός μου για την αναξιοκρατία της ΕΡΤ δεν φτάνει για να συσκοτίσει την κρίση μου.
Είμαι περήφανος γι’ αυτό και θα μου το επιτρέψετε.
Όπως θα μου επιτρέψετε και την επόμενη φράση: εγώ και πολλοί συνάδελφοί μου, δώσαμε καθημερινές, χαμένες μάχες για να γίνει η ΕΡΤ αυτό που θα έπρεπε να είναι από την αρχή: ένα ποιοτικό μέσο ενημέρωσης, ψυχαγωγίας και πολιτισμού.

Και η αλήθεια είναι ότι, όσο κι αν προσπαθεί να το απαξιώσει ο Bravissimos Κεδίκογλου, σε ένα βαθμό ήταν.

-Η ΕΡΤ ήταν αυτή που στήριξε τους μικρομηκάδες για να κάνουν ταινίες και ανέδειξε κάποιους από αυτούς σε σημαντικούς δημιουργούς.
-Η ΕΡΤ ήταν αυτή που έπαιζε τον “Εξάντα”.
-Η ΕΡΤ ήταν αυτή που λειτούργησε ένα ραδιόφωνο χωρίς playlist υποβολιμαίο από τις εταιρείες που έσπρωχναν τον τελευταίο σκυλά στις “ιδιωτικές συχνότητες”.
-Η ΕΡΤ ήταν αυτή που έβλεπαν οι Ελληνες ομογενείς στα πέρατα της γης και “ζούσαν λίγη από Ελλάδα”.
-Η ΕΡΤ ήταν αυτή που στήριξε τη συμφωνική μουσική, που διατηρούσε τα μουσικά σύνολα, που έδινε συναυλίες και βήμα σε νέους καλλιτέχνες.

“Από κεκτημένη ταχύτητα” θα μου πείτε. Συμφωνώ.
Αν ήταν στο χέρι του κάθε Κεδίκογλου, θα τη φορτώναμε με “Σουλεϊμάν” για να φέρνει λεφτά.
Το παρελθόν του, ως κριτής στο “Bravissimo” με τη Ρούλα Κορομηλά, μιλάει από μόνο του.
Σήμερα όμως έχει άλλη αποστολή: να απαλλάξει τον δύσμοιρο φορολογούμενο από το δυσβάσταχτο χαράτσι των 4 ευρώ το μήνα! Να γίνει κερδοφόρα.
Όπως πρέπει να γίνουν κερδοφόρες οι δημόσιες συγκοινωνίες, τα νοσοκομεία και τα πανεπιστήμια. Ή αλλιώς, λουκέτο σε όλα!

Παρόλα αυτά, είμαι πραγματιστής.
Καταλαβαίνω γιατί η κυβέρνηση, όταν ακόμα και οι παραδοσιακοί της ιδιώτες – σύμμαχοι “την κάνουν γυριστή” αλλοιθωρίζοντας προς τις μη παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις, χρειάζεται να βγάλει από το παιχνίδι μια ΕΡΤ ημιεπαναστατημένη και να την αντικαταστήσει με μια ΥΕΝΕΔ που θα στελεχώσει με τρομοκρατημένους υπαλλήλους των 400 ευρώ “κι αν σ’ αρέσει, μεγάλε, αλλιώς όξω απ’ την παράγκα”.
Η μακιαβελλική λογική του σκοπού που αγιάζει τα μέσα, αυτό επιτάσσει.

Εκείνο που με ξεπερνάει είναι η χολή των συνανθρώπων μας.
Και η απύθμενη βλακεία που την υποστηρίζει.
Ξαφνικά, όλοι οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ έγιναν “κηφήνες”, “κομματόσκυλα” και άχρηστοι”.

“Η δουλειές των εργαζομένων στην ΕΡΤ είναι όσο χρήσημες ειναι μια πεντικιουριστ σε ενα υποβρύχιο…” ποστάρει κάποιος στο Twitter, επιχαίροντας για την εξυπνάδα του (η ορθογραφία κρατημένη ως έχει, για να πάρετε μια ιδέα της ποιότητας του επιχειρήματος).

Κάποιος άλλος καγχάζει για τη δίκαιη τιμωρία μας: “Κλάψτε τώρα μαζί με το ενάμισι εκατομμύριο άνεργους ιδιωτικούς υπαλλήλους”.
Η λογική του “να ψοφήσει ο γάιδαρος του γείτονα” στο απόλυτο ζενίθ της.
Και του “διαίρει και βασίλευε”.
Από αυτή την άποψη, η νέα τάξη πραγμάτων τα κατάφερε μια χαρά.

Τα σκυλιά, όταν ερεθίζονται από κάποιον που περνάει έξω από το φράχτη, εξαγριώνονται τόσο πολύ που, καθώς δεν μπορούν να τον δαγκώσουν, χιμάνε το ένα ενάντια στο άλλο.
Σκυλιά μας έκαναν, εξαγριωμένα και δαρμένα.

Και στο φόντο, ο Κεδίκογλου να υποδαυλίζει το αδελφικό μίσος: “Η ΕΡΤ κλείνει γιατί είναι διεφθαρμένη, γιατί κοστίζει πολλά, γιατί λειτουργεί με αδιαφανείς διαδικασίες”.
Όλο το έργο των διορισμένων στελεχών της διοίκησης, αυτών που μας φόρεσαν καπέλο οι κυβερνήσεις, είναι τώρα δικό μας έγκλημα.
Εκεί που μας χρωστούσανε, μας παίρνουν και το βόδι…

Ήθελα αύριο – μεθαύριο να γράψω για μια από τις πολλές πλάνες του καπιταλισμού, αλλά με πρόλαβαν τα γεγονότα.
Ήθελα να γράψω ότι κάποια πράγματα, όταν έχουν δημόσιο χαρακτήρα, δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι κερδοφόρα.

Οι δημόσιες συγκοινωνίες δεν πρέπει να είναι κερδοφόρες.
Τα νοσοκομεία δεν πρέπει να είναι κερδοφόρα.
Όλα τα οχήματα πολιτισμού δεν πρέπει να είναι κερδοφόρα.

Διαφορετικά, γιατί πληρώνουμε φόρους;
Για να πηγαίνουν τα καράβια, καταχείμωνο στην άγονη γραμμή με επιβάτες τρεις γιαγιάδες, για να περιθάλπονται αυτοί που δεν έχουν ασφάλιση, για να προσφέρεται φωνή και βήμα σε όσα δεν θα γίνουν ποτέ σουξέ και best seller.

Και η ΕΡΤ έπρεπε να είναι μια τέτοια περίπτωση.
Ένα μέσο που θα πολεμάει στα ίσα τους βόθρους της υποκουλτούρας χωρίς να πάσχει από το σύνδρομο του επιχειρηματία.
Γι’ αυτό πληρώναμε το χαράτσι (έτσι το ονόμασε ο κ. Κεδίκογλου για να κάνει τις απαραίτητες, πονηρές συσχετίσεις με τη φοροεπιδρομή που μας γονατίζει) των τεσσάρων ολόκληρων ευρώ το μήνα.
Ένας καφές, για μια άλλη λογική στα media…

Αν θέλατε εξυγίανση, ας μας ρωτούσατε.
Το ζητήσαμε, το καταθέσαμε επίσημα και το πρωτοκολλήσαμε επανειλημμένως:

-Να μη φεύγουν οι παραγωγές έξω από την ΕΡΤ.
-Να ελεγχθούν όλες οι δαπάνες, από ανεξάρτητες δικαστικές αρχές.
-Και να πάνε, κατ’ αρχήν, στο διάολο οι 27 “ειδικοί σύμβουλοι” που κοστίζουν στην εταιρεία όσο όλοι συμβασιούχοι δημοσιογράφοι μαζί.

Αντ’ αυτού, θα πάει στο διάολο η ΕΡΤ.
Και μαζί της, η τελευταία ελπίδα για μια ραδιοτηλεόραση που δεν θα είναι υποχείριο του μάρκετινγκ και της προπαγάνδας του κεφαλαίου.
Ναι, του κεφαλαίου.
Δεν δικαιούνται να το λένε με το όνομά του μόνον οι Κομμουνιστές…

Το τελευταίο μου post στο facebook έλεγε αυτό:
“Κανάλια με 6% θεαματικότητα, γιατί πρέπει να υφίστανται;” λέει ο δικαιωμένος από το λουκέτο στην ΕΡΤ.
Οι ποιητικές συλλογές πουλάνε πεντακόσια αντίτυπα. Ακόμα κι εκείνες που μεθαύριο θα πάρουν το Νόμπελ.
To “50 αποχρώσεις του γκρι” πούλησε εβδομήντα εκατομμύρια.
Να βάλουμε λουκέτο και στην ποίηση. Φύρα είναι. Όλοι μαζί, μπροστά, για μια softporn κοινωνία.

Και πολύ μας είναι.
Τίτλοι τέλους.

Υ.Γ.
Ευχαριστώ τους συναδέλφους μου στην ΕΡΤ που μου έδειξαν, όταν είχα αρχίσει να το αμφισβητώ σοβαρά, ότι μπορεί κάποιος να ανακαλύπτει διαμάντια μέσα στο βούρκο.
Είναι ένα μάθημα που το χρειαζόμουν.

Γιώργος Φραντζεσκάκης, από το http://www.eyedoll.gr

έχουμε νικηθεί…

…σαν εκείνα τα μάτια που μείνανε στεγνά
στο κλείσιμο της πόρτας.

Σαν εκείνα τα τραγούδια που δεν άκουσε.

Σαν εκείνες τις μέρες που δεν ήρθανε ποτέ.

Σαν εκείνες τις νύχτες που δεν τέλειωσαν.

Σαν εκείνες τις μποτίλιες που πιάσανε πάτο
κι ο άγνωστος παραλήπτης περιμένει ακόμα.

Σαν εκείνους του ταξιδιώτες που γυρίσανε
στη βάση.

Σαν τα πάντα των ερωτευμένων,
σαν τα ποτέ των μεθυσμένων.

Κι είναι και κείνα κει τα φαντάσματα που αέναα
θα κοπανούν στους ίδιους τοίχους.
Και τα δέντρα εκείνα,που γίνανε στάχτη.
Και μετά,τα πουλιά,δεν αντέξαν στα κλουβιά
κι αυτοκτονήσανε.

Έχουμε νικηθεί.
Χαρίσαμε τις καρδιές μας στους νταβατζίδες.
Ξεπουλήσαμε τα μυαλά μας σε κάθε τι κλισέ.
Να δείχνουμε,απλά,πιο σικ στα ιβεντς.

Η τηλεόραση παίζει ακόμη Πρετεντέρη που
δεν του φτάνουν οι καρέκλες να χωρέσει
το διασπασμένο ΠΑΣΟΚ.
Τα συνδικάτα καταπνίγουν τα πιστεύω τους στη ζούλα.
Οι καταλήψεις-μαυσωλεία μπυρών απ τα Lidl.
Tα γήπεδα το έσχατο καμουφλάζ των στοιχηματικών.
Τα σκυλάδικα που γίναν στριπτιτζάδικα και μαζεύουν
περισσότερο κόσμο.
Ο Πλούταρχος είναι τραγουδιστής και παίρνει
περισσότερα  χρήματα απ ότι θα παιρνα εγώ
όπου κι αν εργαζόμουν.Και ο Παντελίδης.
Όχι,ο Άδωνις είναι βουλευτής.Σαν τον Ντινόπουλο.
Σαν τη Βούλντεψη.Η αριστερά μπορεί να εφαρμοστεί
εν καιρώ ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού.
Το ΚΚΕ υπάρχει ακόμα.Οι φασίστες στο 10% .
Και άλλα τέτοια πολλά.

Showbiz.
Όχι μωρέ,πάλι.Η lifo δεν έχει καμία σχέση με showbiz.
Ούτε με τον Φώτη.

Έχουμε νικηθεί.Απ τη ίδια μας την ανοχή.

Έχουμε νικηθεί.Από οτιδήποτε αστείο.

Έχουμε νικηθεί.Από την λούπα.

Έχουμε νικηθεί.Απ τις άπραγες πράξεις μας.

Κι αν νομίζεις πως εσύ δεν έχεις νικηθεί,
το χω κάνει εγώ για σένα.Συγνώμη.
Τα χείλη μου ματώσανε και
τις πιο όμορφες λέξεις μου,τις έκλεψε ο διάβολος.
Δεν γινόταν αλλιώς.

Έχω σίγουρα νικηθεί.Μην ξεγελιέσαι.
Η έκρηξή μου θα φανεί σε μιαν επόμενη χιλιετία.
Κάποιος,κάπου θα κάνει μια ευχή.
Ίσως να μυρίζει μπαρούτι.
Ίσως να ρχεται και τότε καλοκαίρι.

Ένας υπέροχος κύκλος.

ψεκασμος

Ένας απ αυτούς τους κουστουμάτους,του καλού του κόσμου,που ξέρει πολύ καλά από λόγια κι αριθμούς,
φορώντας,φαντάζομαι,την ακριβή του γραβάτα και την πανάθλια φάτσα του,ανακοίνωνε το πρωί στους εργαζόμενους,
την αναστολή της λειτουργίας του εργοστασίου.

Ανάμεσα στο πλήθος κι ένας απ τους πατεράδες που χάσανε τα παιδιά τους προ μηνός στη Λάρισα.
Δεν άντεξε,του όρμησε.
Ανάμεσα στο πλήθος γνωστοί και άγνωστοι που μέχρι πριν δυο λεπτά,
είχαν την ίδια δουλειά εδώ και δέκα-δεκαπέντε-τριάντα χρόνια.
Ανάμεσα στο πλήθος εγώ κι εσύ.Με κάθε μορφή.

Λέξεις όμορφες,ξανά,όπως η άνοιξη.
Άνοιξη άσχημη όπως ποτέ.
Ίδια με τις λέξεις και την αδέξια απραξία μας.

Αναρωτιέμαι πως θα ταν αν ήταν πιο περίπλοκα τα πράγματα
και καταλήγω στο ότι σίγουρα θα έκανε περισσότερη βροχή.

λόγια ενός συναγωνιστή….

Βράζω αργά στο ζουμί μου.
Ωρίμανση απαραίτητη να την υποστώ ως φαίνεται.
Παντού οι ρυτίδες του Συστήματος και μια οσμή ταλαιπωρημένου ελληνισμού.
Ενα -επτάμηνο κιόλας- παιχνίδι αναμονής πώς θα βρεθούν οι άνθρωποι
που θ´ αφήσουν απλά,στην άκρη,τις τριμμένες φόδρες μιας αρχοντογυφτιάς
που μας έπληξε και να γυρέψουν τα πατριωτικά λινά,τα χράμια,τα δικά μας λευκά.
Αντέχω στον κατακλυσμό της ανούσιας επανάληψης.
Την ίδια ώρα που στις φτωχογειτονιές ορμούν ληστές,
άλλοτε με καλάσνικοφ κι άλλοτε με ειδοποιητήρια.
Θ´αντέξουμε συνέλληνες. Υπομονή. Αφοσιωμένοι στα παιδιά μας, όπως ανέκαθεν.
Ονειροπόλοι με την Ομορφιά του γένους.
Εχει,έχει και στη Βουλή μαγιά μπόλικη, έχει ερημικές αετοφωλιές
με λεβεντόψυχους φρουρούς για να προκόψει το τέλος της παρακμής.
“Θεέ μου τι μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε”

6-2-2013 Κώστας Γ. Γιοβανόπουλος

Wired And Ready- The blog

socialism1Δέκα συμμαθητές από το Γυμνάσιο ξαναβρέθηκαν μετά από 30 χρόνια και άρχισαν να κάνουν καθημερινή παρέα. Με διαφορετική οικονομική κατάσταση ο καθένας τους, αποφάσισαν να βρίσκονται στο καφενείο/ουζερί «Το Τηνιακό» όπου έπιναν τις μπυρίτσες τους και έκαναν καθημερινό λογαριασμό 100€.

View original post 789 more words

Continue reading